Actie!!!

Woensdagmiddag waren we bij Shazli op bezoek en toen we hem nergens konden vinden, bleek bij aan het fitnessen te zijn. Hij was lekker een balletje aan het trappen met iemand van het activiteitenteam in de fysiotherapieruimte. Konden we mooi even meekijken en toen werden we ook nieuwsgierig naar zijn oefeningen die hij tijdens de echte fysio-uren doet. We kregen dus even een demonstratie:

De 1e foto is dus van het balletje trappen, de 2e van het fietsen met de armen en de 3e en 4e van het lopen tussen de brug. Dat laatste is hard werken en gaat moeizaam, maar het is een begin natuurlijk en wie weet wast het nog op uit kan komen in de toekomst.




Wat een vechter hè?!

Verhuizing op komst!

Het is zo ver! Gisteren hebben we te horen gekregen dat Shazli volgende week donderdag, 5 april, in De Hazelaar in Tilburg gaat wonen. Terug dus naar waar hij eerst heeft verbleven. Hij gaat daar zijn revalidatie voortzetten. Heerlijk dat hij nu dichter bij huis komt. Maakt het voor iedereen een stuk makkelijker. Kan hij ook lekker elke 2 weken een weekend naar huis komen bijvoorbeeld. Nog een paar keer op en neer naar Den Haag en dan is die periode ook weer afgesloten. Nu nog even kijken hoe we de verhuizing moeten gaan organiseren, want er staat me toch een hoop op zijn kamer nu...

Groetjes, Karin

Hij doet het echt goed!

De tijd vliegt! Ik zie dat ik al een week of 5 niet meer heb gepost. Oeps...

Maar ik heb eigenlijk alleen positief nieuws. Shazli staat op een wachtlijst voor een verpleeghuis in Tilburg die niet al te lang is. Over ruim een week gaan we ook op intake bij een andere instelling in dezelfde plaats, dus hij gaat zeker op niet al te lange termijn dichterbij huis komen. Echt super voor iedereen. Kan hij veel vaker naar huis komen en is het voor ons makkelijker en minder tijdrovend om op bezoek te gaan.

Verder is hij aan het oefenen met lopen!!! Sinds deze week zet hij een paar stapjes tussen de brug bij de fysio. Hij wordt wel een beetje vastgehouden, maar wie weet gaat het toch ooit nog lukken een klein stukje te lopen. Al zijn het maar 10 pasjes, dat zou het allemaal zoveel makkelijker maken bij heel veel dagelijkse dingen. Ook doet hij heel erg zijn best om te praten met ons. Hij begint vaak niet meer met zijn alfabet op het a-4'tje, maar probeert het meer en meer met praten. En ik merk dat het beetje bij beetje vooruit gaat. Ook is hij helemaal uit de inco's. Ook niet bepaald onbelangrijk voor een beetje een menswaardiger gevoel. Hij smeert en snijdt zelf zijn brood en eigenlijk doet hij gewoon in het algemeen steeds meer zelf. Hij trippelt een beetje rond in het huis daar, zit lekker te computeren, zet zelf een DVD'tje aan op zijn kamer. En ik zie hem ook genieten van al die kleine overwinninkjes. Echt wie had dat u anderhalf jaar geleden (of eigenlijk nog maar een jaar geleden) kunnen denken? Zouden wonderen dan echt bestaan???

Groetjes, Karin

Het blijft vooruitgaan!

Ik zie dat het al een maand geleden is dat ik heb gepost. Het is een drukke maand geweest en ik moet ook eerlijk zeggen dat ik behoorlijk moe aan het raken ben. Vandaar ook dat het posten hier er bij in geschoten is.

Met Shazli gaat het goed. Hij is dit jaar heel erg gemotiveerd om vooruit te komen en dat laat hij zien ook. Hij kan inmiddels tussen de brug staan. De fysio houdt hem dan nog wel bij zijn broekband vast aan de achterkant, maar ik vind het toch heel positief. Er wordt nu druk geoefend om de balans beter te krijgen, maar dat komt hopelijk mettertijd goed. Het zou super zijn als hij zou kunnen staan, desnoods het met een hulpmiddel.
Verder gaat het praten ook weer iets beter de laatste anderhalve week. Hij heeft nu ook een spraakcomputer op proef, maar dat is alleen nog bij de logo.

"De jacht" op een plekje dichterbij huis gaat intussen gewoon door. Komende maandag ga ik in de buurt van Tilburg kijken. Ben benieuwd, al weet ik nu al dat ook daar een wachtlijst is.

Wordt zoals gebruikelijk weer vervolg. Hopelijk met weer zulke goede berichten.

Het normale leven keert terug

Allereerst de beste wensen voor iedereen voor dit nieuwe jaar. Voor ons wordt 2012 een jaar van vooruitgang, tenminste, daar gaan we wel vanuit.

We willen ook meteen even iedereen die ons het afgelopen jaar heeft gesteund op wat voor manier dan ook enorm bedanken hiervoor. Een blijk van interesse door middel van bijvoorbeeld een kaartje doet Shazli echt zoooo goed, dus bedankt daarvoor!

Maandag is Shazli weer terug gegaan naar Den Haag. Ik ben met de auto erachteraan gereden, want natuurlijk laat ik hem na 10 dagen thuis niet alleen terug gaan. Het was fijn te zien dat hij toch ook wel leuk vond zijn medebewoners te zien. Hij vond het super om thuis te zijn, maar beseft dat hij nog lange tijd therapie nodig heeft, dus dat hij echt nog een tijd in een instelling zal moeten blijven, al gaan we die instelling wel dichterbij huis zoeken. Hopelijk gaat dat dit jaar lukken.

Ik had beloofd een paar foto's van de dagen thuis te plaatsen hier, dus daar komen ze:


Ons diner op kerstavond


Shazli gaf later die avond aan dat hij in de bank wilde zitten. Dat lukte niet vanwege de poten van de sta-lift, maar in een fauteuiltje lukte wel. Hij heeft er wel vaker in gezeten deze dagen. Heerlijk natuurlijk om eens in iets anders dan altijd die rolstoel te zitten. Zoveel menswaardiger ook.


29 december werd Shazli 43 jaar oud. Dat moest gevierd worden en er werd op initiatief van ons neefje Len gezongen voor hem!

We kijken beiden terug op vermoeiende, maar superleuke dagen. Over anderhalve week komt hij weer een weekend thuis, want dan viert mijn moeder haar verjaardag en daar wil hij maar al te graag bij zijn.

Wordt weer vervolgd dus.

Groetjes, Karin

Thuis!!!

Terwijl ik dit bericht zit te typen, zit Shazli hier naast me. Vorige week zaterdag is hij thuisgekomen om de kerstdagen en zijn verjaardag thuis te vieren. En natuurlijk morgen oud en nieuw. We genieten met volle teugen. Het is druk, want er komt veel bezoek en dat is best vermoeiend voor hem, maar hij vindt het allemaal even gezellig. Maandag ga ik hem naar Den Haag terug brengen. Zal een van de komende dagen nog even een paar leuke foto's plaatsen hier.

Fijne jaarwisseling allemaal van ons beiden.

Het gaat lekker!

Ik zie dat ik al een maand niets meer heb geschreven hier. Maar ik kom nu weer even updaten zoals dat zo mooi heet.
Shazli heeft sinds een aantal weken een trippelrolstoel. Dat is een stoel waarin hij met zijn benen bij de grond kan en waarin hij dan met zijn benen de loopbeweging kan maken, zodat hij zichzelf binnenshuis kan verplaatsen. Gaat best goed en hij vindt het leuk om te doen. Ook met zijn linkerarm gaat het beetje bij beetje wat beter. Ik stimuleer hem om die arm echt meer te gaan gebruiken als ondersteuning bij bepaalde handelingen en ook dat lukt heel aardig. Eigenlijk gaat zijn hele motoriek geleidelijk aan wel vooruit. Het praten ging helaas slecht; zelfs ik begreep eerlijk gezegd echt niets meer... Gelukkig gaat het de laatste 2 weken weer wat beter. Voor 'vreemden' is het niet te begrijpen denk ik, maar voor ons weer wel.
Verder gaat het communiceren eigenlijk wel goed: hij kan het echt prima aanwijzen op zijn alfabet; hij maakt prachtige volzinnen de laatste tijd.

Vorig weekend is Shazli voor het eerst een heel weekend thuis geweest. Was echt super!!! Ik had bij de thuiszorg een bed, een stalift en nog wat andere hulpmiddelen besteld en die zijn ze 1 december komen brengen. Het huis moest wat anders ingericht worden natuurlijk, maar het staat allemaal prima en zijn eerste weekend is prima verlopen. We hebben er allebei van genoten. Eindelijk geen afscheid hoeven nemen 's avonds en lekker samen ontbijten etc. Over 2 weken, met Kerstmis komt hij weer thuis. Dan zelfs voor 9 dagen, zodat hij met zijn verjaardag en met oud en nieuw thuis is. Vorig jaar was de situatie echt compleet anders: toen was ik echt bang dat het zijn laatste verjaardag zou zijn... En dan nu dit: het is ongelooflijk!!! Heb nu ook echt superveel zin in de feestdagen en het huis is al helemaal in kerstsfeer, klaar om Shazli te verwelkomen.

Denk dat ik belangrijkste dingen nu wel weer heb verteld. Houd jullie op de hoogte hoor, al heb ik eigenlijk geen idee of er nog veel mensen hier lezen...

Groetjes en tot een volgend bericht, Karin