Aan de wandel!

Ik schaam me heel erg nu ik zie dat ik al 6 weken niets heb gepost. Gelukkig heb ik alleen maar goede berichten hoor. Shazli is hard aan het werk. Hij heeft bijna elke dag wel een keer of 3 therapie. En dat werpt zijn vruchten af. Het grootste nieuws is wel dat hij tussen de brug loopt. Niet een paar stapjes, maar echt heen en weer. Ongelooflijk!!! Waar het allemaal toe gaat leiden nog weten we niet natuurlijk, maar dit is in elk geval een begin van hopelijk meer. Het zou super zijn als hij de transfers zoals van stoel naar toilet, van stoel naar bed etc, zelf (met een looprek bijv.) zou kunnen doen op termijn. Ook gaat hij vooruit met de dagelijkse dingen. Zijn linkerhand en -arm zet hij steeds vaker en beter is. Hij is bezig met een lunchtraining: zelf brood smeren en snijden. Zelf een shirt aan- en uittrekken en bij een enkele verpleegkundige moet hij zichzelf scheren. Mooie stappen vooruit dus! Hij komt nog steeds elke 2 weken het weekend thuis. Deze week zijn ze de leenspullen komen ophalen, maar hopelijk komt het nieuwe bed komende week, want anders kan hij niet thuis komen dat weekend. Een draaischijf (i.p.v. een sta-lift) en toiletstoel zijn vandaag gebracht, maar ja, zonder bed wordt het lastig. Ook zijn we donderdag gaan praten bij een instelling voor wonen en trainen voor mensen met NAH. Hier kunnen mensen met NAH gedurende een tot twee jaar een training krijgen die het mogelijk maakt weer thuis te gaan wonen en een dagbesteding te vinden. Niet voor nu meteen hoor, maar als we straks een eind verder in het revalidatieproces zijn, zou er een overstap daarheen kunnen plaatsvinden. Ook daar kan nog therapie enzo gevolgd worden. Klinkt helemaal goed dus. En gezien de wachtlijsten is het goed hier nu al over te denken. Ik denk dat ik weer aardig bijgeschreven heb. Ga proberen wat vaker updates te geven. Fijn weekend! Groetjes, Karin

Aan de bak!

Het is hard werken in Tilburg voor Shazli, maar ja, daar ging hij voor. Hij krijgt veel therapie en dat wordt nog meer, maar daarover later meer. Inmiddels heeft hij zijn draai helemaal gevonden. Hij trippelt het hele huis door en heeft op zijn manier weer zijn praatje met zijn tafeldames. Hij vermaakt zich prima met tv en computer tussen de therapiemomenten door en natuurlijk krijgt hij ook zijn bezoek.

Vandaag was mijn moeder op bezoek en ik dus niet, maar er was goed nieuws. Hij heeft bij fysio een heleboel testen gehad en vandaag kwam de uitslag: zijn beenspieren zijn te kort en dat maakt dat het moeilijk is om te lopen en de benen helemaal te strekken. Dat lijkt slecht nieuws, maarrrrrr.... hier is bijna altijd iets aan te doen door heel intensief te oefenen. De beenspieren zouden dan weer langer worden en de fysio denkt (geen garantie natuurlijk) dat het dan mogelijk zou moeten zijn om wat stappen te zetten. Het is super om te merken dat ze hier zo goed kijken naar wat er aan de hand is, dat er dan een fysieke oorzaak blijkt te zijn en dat er dan ook meteen een plan de campagne komt. Shazli gaat dus vanaf volgende week naast de gewone therapiemomenten ook elke dag nog eens 20 minuten trainen/oefenen speciaal gericht op die beenspierverlenging. Het zal toch niet waar zijn... Dan komt er echt een droom uit! Een paar stappen kunnen lopen, maakt een wereld van verschil. Bijv. thuis kunnen komen wonen, met de eigen auto mee kunnen rijden, een keer naar Egypte kunnen gaan en noem maar op.
Duimen jullie allemaal mee dat het gaat lukken?

Ook is de spraakcomputer binnen. Ik ben benieuwd hoeveel makkelijker dat het communiceren maakt. Denk dat het Shazli een hoop energie bespaart.

Goed nieuws dus allemaal!

Groetjes, Karin

Geïnstalleerd!

Nou, 'we' zijn geïnstalleerd hoor. We waren donderdag mooi op tijd in Tilburg en het was echt super om weer terug te zijn en de hartverwarmende reacties van het personeel dat Shazli anderhalf jaar geleden inmiddels alweer heeft behandeld en verzorgd mee te maken. De arts, fysio en ergo kwamen dezelfde middag al langs en Shazli moest meteen laten zien wat hij kon. Stalift??? Doen ze niet aan als het niet per se hoeft. Er werd dus een turner (draaischijf) gehaald en daaraan moest hij zichzelf omhoog trekken en dan rechtop staan. Deed hij prima, dus daarmee worden voortaan de transfers gedaan. We hebben het gevoel dat het hard werken wordt, maar daar gaan we ook voor natuurlijk. Hij krijgt sowieso meer therapie dan in Den Haag. Het personeel vindt hem al helemaal leuk. Hij valt ook enorm op, want de jongste medebewoner op zijn afdeling is 69!!! Hij haalt de gemiddelde leeftijd dus flink omlaag. Gelukkig vindt Shazli oude mensen erg leuk en aardig, dus hij heeft er totaal geen problemen mee.

Na de eerste nacht is hij alweer mee naar huis gegaan voor het lange paasweekend. Hij zit nu dus hier lekker Egyptische filmpjes op internet te kijken. Maandagavond gaat hij weer terug en dan hopen we dat hij volgende week al wat therapie kan krijgen. Hij is klaar voor de strijd voor verdere vooruitgang!

Fijn paasweekend allemaal!

Groetjes, Karin

Op naar Tilburg!

Vandaag gaan we afscheid nemen van Den Haag. Shazli gaat pas morgen naar De Hazelaar, maar omdat hij daar al best vroeg moet zijn en het met de Valys onmogelijk is om goede afspraken te maken over de reistijden, leek het me makkelijker om hem vandaag thuis te laten slapen en morgenochtend vanaf hier naar Tilburg te gaan. Weten we zeker dat we niet te laat zijn!
Hij zegt dat hij blij is uit Den Haag weg te gaan... Hij heeft het op een of andere manier al een tijdje gehad daar. Toch heeft hij het ook goed naar zijn zin daar met een aantal van zijn mede-bewoners. Er worden leuke activiteiten georganiseerd waar hij graag aan mee doet. En dat zal in Tilburg een stuk minder zijn. Hij zal de boel weer moeten aftasten, de dagelijkse gang van zaken en de mensen moeten leren kennen. Er zal dus een gewenningsperiode nodig zijn. Best spannend dus. Maar ik heb alle vertrouwen erin dat het goed komt. Shazli is vrolijk en maakt makkelijk contact en er zijn maar een paar mensen nodig om leuk mee te kunnen kletsen om het naar je zin te hebben. De tijd zal het leren... Vandaag en morgen dus drukken dagen en dan in het weekend even een beetje bijtanken hier thuis. Het is immers Pasen en dan komt hij gewoon volgens de planning naar huis.

Dit zijn zijn gegevens:

Shazli Ahmed
De Hazelaar
Afd. Picasso 1, kamer 14
Dr. Eygenraamstraat 3
5042 SE Tilburg

Groetjes, Karin

Actie!!!

Woensdagmiddag waren we bij Shazli op bezoek en toen we hem nergens konden vinden, bleek bij aan het fitnessen te zijn. Hij was lekker een balletje aan het trappen met iemand van het activiteitenteam in de fysiotherapieruimte. Konden we mooi even meekijken en toen werden we ook nieuwsgierig naar zijn oefeningen die hij tijdens de echte fysio-uren doet. We kregen dus even een demonstratie:

De 1e foto is dus van het balletje trappen, de 2e van het fietsen met de armen en de 3e en 4e van het lopen tussen de brug. Dat laatste is hard werken en gaat moeizaam, maar het is een begin natuurlijk en wie weet wast het nog op uit kan komen in de toekomst.




Wat een vechter hè?!

Verhuizing op komst!

Het is zo ver! Gisteren hebben we te horen gekregen dat Shazli volgende week donderdag, 5 april, in De Hazelaar in Tilburg gaat wonen. Terug dus naar waar hij eerst heeft verbleven. Hij gaat daar zijn revalidatie voortzetten. Heerlijk dat hij nu dichter bij huis komt. Maakt het voor iedereen een stuk makkelijker. Kan hij ook lekker elke 2 weken een weekend naar huis komen bijvoorbeeld. Nog een paar keer op en neer naar Den Haag en dan is die periode ook weer afgesloten. Nu nog even kijken hoe we de verhuizing moeten gaan organiseren, want er staat me toch een hoop op zijn kamer nu...

Groetjes, Karin

Hij doet het echt goed!

De tijd vliegt! Ik zie dat ik al een week of 5 niet meer heb gepost. Oeps...

Maar ik heb eigenlijk alleen positief nieuws. Shazli staat op een wachtlijst voor een verpleeghuis in Tilburg die niet al te lang is. Over ruim een week gaan we ook op intake bij een andere instelling in dezelfde plaats, dus hij gaat zeker op niet al te lange termijn dichterbij huis komen. Echt super voor iedereen. Kan hij veel vaker naar huis komen en is het voor ons makkelijker en minder tijdrovend om op bezoek te gaan.

Verder is hij aan het oefenen met lopen!!! Sinds deze week zet hij een paar stapjes tussen de brug bij de fysio. Hij wordt wel een beetje vastgehouden, maar wie weet gaat het toch ooit nog lukken een klein stukje te lopen. Al zijn het maar 10 pasjes, dat zou het allemaal zoveel makkelijker maken bij heel veel dagelijkse dingen. Ook doet hij heel erg zijn best om te praten met ons. Hij begint vaak niet meer met zijn alfabet op het a-4'tje, maar probeert het meer en meer met praten. En ik merk dat het beetje bij beetje vooruit gaat. Ook is hij helemaal uit de inco's. Ook niet bepaald onbelangrijk voor een beetje een menswaardiger gevoel. Hij smeert en snijdt zelf zijn brood en eigenlijk doet hij gewoon in het algemeen steeds meer zelf. Hij trippelt een beetje rond in het huis daar, zit lekker te computeren, zet zelf een DVD'tje aan op zijn kamer. En ik zie hem ook genieten van al die kleine overwinninkjes. Echt wie had dat u anderhalf jaar geleden (of eigenlijk nog maar een jaar geleden) kunnen denken? Zouden wonderen dan echt bestaan???

Groetjes, Karin